terug naar de vorige pagina

Onderzoeken

Voor welke onderzoeken moet je een dagje naar het ziekenhuis?
Hieronder enkele voorbeelden van onderzoeken:

Bloedafname en Infuus

Gelukkig was knuffel mee toen ik hoorde dat ik een prik moest krijgen. Dat was wel even slikken hoor. Gelukkig heeft de verpleegster soms toverzalf. Die legt ze een tijdje op mij, zodat ik straks de prik minder voel. In de onderzoekskamer staat er een bed met wit papier op, daar moet ik op gaan neerliggen. Er zijn heel veel witte kasten. Wat zou daar allemaal in zitten? Ik zie ook veel kleurrijke figuurtjes (op de muur?). Tel je even mee? De verpleegster kijkt naar mijn armen en handjes en zoekt naar een goede plaats voor de prik. Eerst moet de zalf er terug af. Ze wrijft op mijn hand met van dat slecht ruikend water….bah! En het is nog koud ook! Een tweede verpleegster houdt mijn arm stevig vast zodat ik hem niet kan weg trekken. Deze verpleegster duwt ook een beetje op mijn arm, zo loopt mijn bloed sneller en is het vlug voorbij. Ik mag hard in de hand van mijn mama knijpen en samen blazen we de pijn weg. We tellen samen af….1….2….3 en prik! Het is al voorbij! Dat viel best mee! Soms moet er wat van je bloed in kleine buisjes druppelen. Dat onderzoeken ze dan in het laboratorium. Zag je ook dat de verpleegster het priknaaldje terug trok en dat enkel een klein hol draadje bleef zitten op de prikplek? Daarop maken ze doorzichtige kabeltjes vast. Die lopen naar een zakje die ze ophangen aan een kapstok op wieltjes. In het kleine zakje kunnen medicamenten zitten. De grote zak noemen ze met een moeilijk woord ‘baxter’. Het lijkt een beetje op water, maar er zitten ook voedingsstoffen in voor mij. Daarna krijg ik een zacht plankje rond mijn arm dat ze vastmaken met allerlei kleine en grote plakkers. Het is precies een cadeautje! Zo blijft alles goed op zijn plaats zitten en moeten ze niet meer opnieuw prikken. Mama was ook heel blij toen het voorbij was. Van de verpleegster mag ik een verrassing nemen uit de troosttrommel. Een badeendje? Of potloodjes? Help jij me kiezen? Hier ben ik met mijn kapstok op wieltjes. Ik kan toch nog heel wat leuke dingen doen zoals kleuren en met de poppen spelen. Weet jij nog dingen die zouden lukken met maar 1 handje vrij? Als kindjes niet in het ziekenhuis opgenomen zijn en de dokter wil het bloed onderzoeken, dan gaan ze voor bloedprikken naar het priklabo. De tafel waar ik op moet zitten heeft mijn lievelingskleur. Weet jij welke kleur dat is? Omdat ik zo flink ben geweest, mag ik nog een klein geschenkje kiezen.

Bloeddruk meten

Verpleegster Vicky komt even mijn bloeddruk meten. Ze doet een bandje rond mijn arm. Haar machientje blaast dit op en het nijpt wel een beetje. Precies zoals de banden van je fiets oppompen! Daarna gaat de lucht er terug uit en is mijn arm weer vrij.

CT

We zitten in de wachtzaal van de CT, dat spreek je uit als seetee. Een reuzenpaneel met een heleboel knopjes en lampjes en in het midden een grote ronde opening die razendsnel een heleboel fotootjes kan maken. Daar zit ik even paf van op die tafel. Dit toestel noemen de grote mensen een CT-scanner. De verpleegster helpt me om neer te liggen op de tafel met mijn hoofd op een zacht smal kussentje. Omdat mijn hoofd zeker niet zou bewegen, willen ze een bandje rond mijn hoofd doen. Maar omdat ik niet graag zoals een indiaan wil zijn, steken ze in de plaats daarvan 2 kussentjes aan mijn oren. Nu schuift de tafel over en weer met schokjes en piepjes, zodat ik in de ronde buis kan kijken. Ik zie een cirkel ronddraaien en lichtjes die aan- en uitflikkeren. Het lijkt een beetje op de kermis! Straks moet ik dat vertellen aan papa! De dokter zit in een kamertje naast ons en kijkt door een raam hoe flink wij het doen. Op zijn computer ziet hij mijn hersentjes. Zo, klaar is kees! Of nee, toch niet, Victor wil ook nog even.

Echo

Als je pijn hebt in je buik moet je misschien zoals ik naar een speciale kamer voor een echo. Als je niet te ziek bent, mag je zelf stappen of met de quad en anders brengt de verpleegster je er wel naar toe met je bed op wieltjes. Op de radiologie wacht een lieve verpleegster op ons. Ik moet neerliggen op een tafel met wit papier op. Naast de tafel staat een computer. Ik moet mijn buik bloot maken. Daarna steekt de verpleegster papier van een soort grote keukenrol tussen mijn kleertjes. Zo wordt mijn kledij niet vuil en moet mama ze niet wassen met de wasmachine. Omdat wij het computerscherm beter zouden zien, doet de dokter het licht uit! Het is gelukkig niet pikkedonker maar duister. Op mijn blote buik doet hij een kwak gel. Oei, dat is best koud. Vervolgens wrijft de dokter stevig met een roller over mijn buik. Dit voelt soms een beetje raar. Voortdurend kijkt hij heel aandachtig op zijn toestel. Meekijken mag, stilliggen moet, ook al heb je kriebels, zoals ik! Dan krijgen we een dikke rol keukenpapier om de gel af te wrijven.

Electrocardiogram of ECG

De dokter wil graag mijn hart onderzoeken. Jonge kindjes kunnen daarvoor naar de pediater. Oudere kinderen gaan naar de dienst cardiologie voor een ECG. Wat een moeilijke woorden! Ik moet neerliggen op een soort bed met wit papier op. Daarna moet ik mijn borstkas, armen en benen bloot maken. Nu kan de verpleegster hier ronde plakkertjes op kleven. Ze zien er wel een beetje anders uit dan de klevertjes thuis, want er hangen draadjes aan die naar een computer lopen. De verpleegster spuit ze eerst even nat. Daarna begint ze de nopjes op mij te plakken. Tel je even mee hoeveel er zijn? 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10! Op het computerscherm verschijnen er lijnen die op en neer gaan. Hoe stiller ik lig, hoe mooier mijn hart die lijnen kan tekenen. Knap, hé ! Gelukkig duurt het niet lang. De nopjes gaan er af. Ik wil al rechtspringen omdat ik denk dat we klaar zijn, maar de verpleegster vertelt mij dat ik nog even moet blijven liggen. Ze kleeft andere plakkertjes op mijn borst. Vervolgens hangt de verpleegster een zwart bakje rond mijn nek, precies het fototoestel van mijn papa. Blijkbaar heet dit een holter. Nee, niet zoals bij de cowboys en de indianen! Met dit toestel kan je niet schieten. Het gaat nu een ganse dag en nacht meten welk muziekje mijn hartje trommelt. Gelukkig moet ik nu niet meer stil zitten, maar mag ik spelen. De volgende dag ga ik terug naar de cardiologie. De verpleegster haalt zachtjes die vervelende plakkertjes er af en het zwart bakje rond mijn nek mag ook weg. Nu kan ik nog veel beter spelen!

Electro-encephalogram of EEG

De dokter wil graag zien of mijn hersenen mooie lijnen kunnen tekenen. Hiervoor ga ik met de lift helemaal naar beneden naar de dienst neurologie voor een EEG. Wat een moeilijke woorden gebruiken ze toch in het ziekenhuis! Ik mag op een stoel neerzitten met mijn rug naar mama. Ik krijg een mooie rode badmuts met witte stippen op mijn hoofd. Boven aan de badmuts zit een lang kleurig lint dat naar een computer loopt. Het lijkt precies een verkleedpartijtje! In die witte stippen zitten kleine gaatjes en daarin deed die kapster, oei, verpleegster, koude gel met een soort spuit. Gelukkig zit er geen naald op zodat het helemaal geen pijn doet. Het duurt wel lang, want er zijn veel gaatjes. Ik moet flink stil zitten met mijn hoofd, soms zelfs met mijn ogen toe. Dan weer open. Dan weer toe… Ik ben precies een knipperlicht. Op het computerscherm komen een heleboel puntige lijntjes, op en neer, en daarmee kan de dokter weten of alles goed is in mijn hoofd. Erg raar toch? Als mijn badmuts af is, voel ik dat mijn haar kleeft van die doktersgel. Ik kan nu rare kapsels maken. Terug op de kamer wast mama mijn haar. Ruik eens hoe lekker mijn shampoo ruikt!

Endoscopie colonoscopie

Omdat ik zo vaak pijn heb in mijn buik, hebben de verpleegsters een aantal keer een fleet gegeven aan mij. Dat zijn medicamentjes die ze in je poep spuiten zodat ik beter naar het groot toilet kan. Omdat dit niet genoeg heeft geholpen, mag ik vandaag meespelen in een film! Nu ja, ze gaan een filmpje maken binnen in mijn lichaam. Endoscopie noemen de grote mensen dat. Om er voor te zorgen dat mijn buik er aan de binnenkant mooi uit ziet op de camera, mag ik al een tijdje niet meer eten en moet ik een speciaal drankje drinken. Het smaakt niet echt lekker. Ik drink het echter in 1 keer uit, zodat het vlug gedaan is. Ik heb nog nooit zo veel gedronken! Ik moet nu vaak naar het toilet en mijn buikje doet soms een beetje pijn. Nu gaan we naar beneden met mijn bed op wieltjes. Ik krijg een maskertje op. Mama belooft bij mij te blijven tot ik slaap. 1, 2, 3, 4, 5… Nog voor ik tot 6 kan tellen, lig ik al in slaap. De verpleegster spuit enkele medicijnen in zodat ik niets zal voelen van het onderzoek. De dokter gaat nu het kleine cameraatje in mijn lichaam laten rondreizen via mijn poep. Er wordt lucht geblazen in mijn buik zodat het slangetje gemakkelijker naar binnen kan glijden. Hier voel ik helemaal niets van door de verdoving. Mama wacht even in de wachtruimte tot de dokter klaar is en haar even komt vertellen hoe het gegaan is.
Wanneer ik wakker word, lig ik in een kamer vol slapende kindjes. Deze kamer heten ze de kinderrecovery of ontwaakruimte voor kinderen. Mijn mama mag terug bij mij zijn terwijl ik wakker word. Ik voel mij moe en een beetje suf. Als ik goed wakker ben, mag ik terug naar mijn kamer. Prot! Oeps! Door de lucht die de dokter in mijn buik heeft geblazen, moet ik soms windjes laten. Pardon!

Endoscopie gastroscopie

Vandaag mag ik terug meespelen in een film! Nu ja, ze gaan een filmpje maken binnen in mijn lichaam. Endoscopie noemen de grote mensen dat. Om er voor te zorgen dat mijn maag er aan de binnenkant mooi uit ziet op de camera, mag ik al een tijdje niet meer eten. Nu gaan we naar beneden met mijn bed op wieltjes. Bij grote kindjes gaan ze naar de onderzoekskamer van de dokter. Omdat hun keel geen pijn zou doen, spuiten ze medicijnen in hun keel. Het smaakt een beetje naar banaan. Lust jij dat ook zo graag? Omdat ik nog klein ben, ga ik naar het operatiekwartier. Daar mag ik op de tafel gaan liggen. Daarna krijg ik een maskertje op. Mama belooft bij mij te blijven tot ik slaap. 1, 2, 3, 4, 5… Nog voor ik tot 6 kan tellen, lig ik al in slaap. De verpleegster spuit enkele medicijnen in zodat ik niet te veel zal voelen. Vervolgens plaatst ze een ringetje in mijn mond, om mijn tanden te beschermen. Door dit ringetje kan de dokter dan een buisje steken met het cameraatje aan. Er wordt lucht geblazen in mijn buik zodat het slangetje gemakkelijker naar binnen kan glijden. De reis gaat beginnen! Hier voel ik helemaal niets van door de verdoving. Mama wacht even in de wachtruimte tot de dokter klaar is en haar even komt vertellen hoe het gegaan is.
Wanneer ik wakker word, lig ik in een kamer vol slapende kindjes. Deze kamer heten ze de kinderrecovery of ontwaakruimte voor kinderen. Mijn mama mag terug bij mij zijn terwijl ik wakker word. Ik voel mij moe en een beetje suf. Als ik goed wakker ben, mag ik terug naar mijn kamer. Mijn keel voelt nog wat raar door het buisje dat erin werd geschoven. Daarom eet ik vooral koude dingen.

Huidtesten

De dokters willen testen of ik ergens allergisch voor ben. Dat wil zeggen dat mijn lichaam bepaalde stoffen niet zo leuk vindt, zoals het haar van mijn poes of het gras in onze tuin. Soms komt de verpleegster langs op mijn kamer, maar ik ga samen met mama in de lift naar beneden naar de kamer van de kinderdokters. De verpleegster toont mij een koffer vol flesjes in verschillende kleurtjes. Ik mag op een stoel zitten en moet mijn arm aan de verpleegster geven. Van elk flesje doet ze een paar druppeltjes op mijn arm. Brrr, dat voelt een beetje fris. Met een blauw naaldje prikt de verpleegster nu in mijn arm op de plaats van de druppeltjes. Op die manier kan elk druppeltje in mijn arm kruipen. Dat prikken doet een beetje pijn, alsof kleine broer me krabt met zijn nageltjes. Gelukkig is het snel voorbij. De verpleegster schrijft allerlei gekke dingen op mijn arm, dat kriebelt een beetje. Zo weet zij waar ze welk druppeltje heeft laten vallen. Nu moeten we afwachten hoe mijn lichaam reageert. Sommige druppeltjes zal mijn lichaam niet leuk vinden. Op de plaats van dat druppeltje wordt mijn arm dan een beetje rood. Dat jeukt, maar de dokter heeft gezegd dat ik zeker niet mag krabben. Na een kwartiertje kijkt de verpleegster weer naar mijn arm en schrijft op waar ik rode vlekjes heb gekregen. Gelukkig ben ik niet allergisch voor mijn poes maar enkel voor bepaalde bomen!

Keelkweek

Dit is een onderzoek waarbij de verpleegster met een wattenstokje speeksel uit je keel haalt. Dat wattenstokje gaat daarna naar het labo. Zo weet de dokter welke bacteriën in je keel zitten. Dan kunnen ze de medicijnen kiezen. Dit onderzoek doen ze vooral als je vaak keel- of amandelontstekingen hebt.

Lactosetest

Mijn vriendin heeft al een tijdje niet meer gegeten, omdat ze zo meteen een testje moet doen. De dokter wil weten of haar buikpijn door melksuiker komt. Dit stofje zit in veel dingetjes die we eten, zoals sommige broodsoorten en ijs.

De verpleegster komt met een gek apparaatje. Het lijkt een beetje op een blauwe toeter, met daaraan een spuit verbonden. In de toeter mag mijn vriendin heel hard blazen. Zij beeldt zich in dat ze jarig is en alle kaarsjes op de taart moet uitblazen. PFFFFFFFFFFF!!!!!!!!!!!!

Nu krijgt ze een drankje van de verpleegster. Dit drankje smaakt niet echt lekker. Ik probeer het vlug in 1 keer op te drinken zodat het vlug gedaan is. Ongeveer 4 uur lang zal ze 13 keer in de blauwe toeter moeten blazen. Om de 20 minuutjes gaat een wekkertje af om te vertellen dat het tijd is. De ene keer doet zij alsof ze een ballon moet opblazen, de andere keer droomt zij dat ze trompet speelt. PFFFFFFFFFF!!!!!!! Eindelijk, ze heeft voor de twaalfde keer in de toeter geblazen. De verpleegster is onder de indruk en zegt dat ze een echte blaaskampioen is. Nu krijgt ze eindelijk iets te eten! Haar broertje moet hetzelfde onderzoekje doen, maar omdat hij zo klein is, krijgt hij een maskertje op.

Longfunctieproef

Mijn hart en mijn hersentjes zijn reeds onderzocht. Nu is het de beurt aan mijn longen. De dokter wil meten hoeveel lucht in mijn ballon …euh pardon… in mijn longen kan. Hiervoor moet ik met de lift helemaal naar beneden naar de kamer van de kinderdokters. Daar moet ik in een soort douchecabine gaan zitten. Maar ik ben toch al gewassen? En sniffelsnuit, mijn okseltjes en voetjes geuren ook nog lekker. Ruik maar! Gelukkig is het zonder water, want ik heb mijn kleertjes nog aan! Ik moet flink rechtop zitten, en dan… niet schrikken, krijg ik een zachte knijper op mijn neus, net zoals sommige zwemmers. Gelukkig is het geen wasknijper zodat het geen pijn doet! Ik moet mijn mondje goed sluiten rond een buisje. Het toestel lijkt precies op de haardroger van mama! Dan moet ik goed luisteren wanneer ik moet inademen. Dit is als lang zuigen, zoals aan een rietje. Soms moest ik lang uitademen ook. Dat is als lang blazen, zoals de kaarsjes van de taart uitblazen, een ballon opblazen of belletjes in een glas water met een rietje. Dat is wel even opletten hoor! Na enkele keren oefenen, lukt het toch al aardig. De verpleegster is erg tevreden. ”Tien op tien en duim omhoog!”, zegt ze lachend.

Monitoring

Als je aangesloten wordt aan een monitor, legt de verpleegster een plakkertje op je borst en maakt een draadje vast aan je teen. Zo kan de dokter op een computerscherm zien of je hart en longen goed werken. Het groene lijntje is je hartslag en het gele geeft je ademhaling weer. Het blauwe lijntje toont de zuurstof in je bloed en meet hoe goed je kan ademen.

NMR of MRI

We zitten in de wachtzaal van de NMR. Vandaag word ik een echte superster zoals op de televisie. De fotodokter gaat honderden, misschien zelfs duizenden foto’s van mij maken! Ik moet mij echter niet mooi maken van buiten, want ze gaan fotootjes nemen van mijn binnenkant. Ik moet dus al mijn kleertjes uitdoen en ik mag geen speldjes in mijn haar hebben. Mijn onderbroek mag ik aanhouden. Ik krijg gelukkig wel nog een schortje aan, zodat ik niet in mijn blootje op de foto moet. In een klein kamertje staat een reuzengroot fototoestel.

Ik moet op de tafel gaan liggen en krijg een koptelefoon op, want deze machine maakt heel veel lawaai. Hij trommelt er op los door de magneten die tegen elkaar schuiven. Ik krijg ook een rood knopje in mijn handen, waar ik op mag drukken als ik mij niet lekker zou voelen. Een soort noodrem zoals bij de trein dus. Ik ben een beetje bang als iedereen naar buiten gaat en ik daar alleen moet blijven. Gelukkig kan de fotodokter met mij praten via een microfoon en ik met hem. De tafel komt in beweging en ik glijd langzaam de tunnel in, precies als een trein. Gelukkig is het nog open aan mijn hoofd en mijn voeten. Ik heb een beetje schrik, maar probeer flink te luisteren naar de muziek. Jammer dat ik stil moet liggen en niet mag dansen, want het is mijn lievelingsliedje op de radio. De tafel schokt soms een beetje, precies alsof ik op de fiets zit. Plots word ik uit de tunnel gereden. De trein heeft zijn eindhalte bereikt. Het duurde toch wel lang en ik ben blij dat het voorbij is. Met de rolstoel gaan we terug naar mijn kamer.

Ooronderzoek

Met een otoscoop of oorspiegel bekijkt de dokter de binnenkant van je oor. Om te zien of er ontsteking is. Dit apparaatje is eigenlijk een soort spiegel met een lichtje en vergrootglas op het einde. Om goed te kunnen kijken trekt de dokter zachtjes aan je oorlel maar dit doet geen pijn.

Oorspoeling

Omdat ik niet meer zo goed hoor, heeft de dokter besloten eens heel goed mijn oren te kuisen. Gisteren hebben ze oordruppels in mijn oren gedaan. Vandaag mag ik met de lift naar beneden, naar de kamer van de dokter. Ik mag op het bed gaan zitten. De verpleegster laat de vreemde machine zien die ze gaat gebruiken om het vuil uit mijn oortjes te wassen. Het lijkt een beetje op een mini-tuinslang die vast zit aan een heel grote batterij. De verpleegster legt het toestel aan en spuit water in mijn oren via het slangetje. Het doet niet echt pijn maar voelt wel raar aan. Het duurt gelukkig niet lang. De verpleegster heeft veel vuiltjes uit mijn oor kunnen halen en ik kan weer beter horen. Tijd om nog eens naar een cd van K3 te luisteren!

Punctie

Bij een punctie wordt met een holle naald door je huid vloeistof (bloed, hersenvocht…) opgezogen. Ze onderzoeken dit dan in het laboratorium.

Bij een ruggenmergpunctie moet je een ronde rug maken, net zoals bij een kat die bang is. De dokter steekt een fijne naald tussen de wervels in je rug om een beetje vocht uit de ruimte rond je ruggenmerg te nemen. In het laboratorium kunnen ze zien of hierin bacteriën of virussen zitten. Als dit het geval is heb je hersenvliesontsteking of meningitis en ben je erg ziek. Je nek is meestal stijf en je hebt zware hoofdpijn. Soms komen daar nog huiduitslag en hoge koorts bij.

Bij een gewrichtspunctie prikt de dokter met een naald in een gewrichtsruimte, bijvoorbeeld de knie. Er wordt een beetje vocht opgezogen dat in het laboratorium wordt onderzocht, zodat men kan weten waarom je gewricht pijn doet. Ook de zwelling zal zo verminderen.

RX

Papa neemt vaak foto’s van mij. Vandaag wil de dokter ook foto’s maken. Deze keer is het wel een beetje anders. Ik moet zelfs mijn oorringen uitdoen in plaats van mij mooi te maken. Zo raar!
In het ziekenhuis is er een plaats met heel grote fototoestellen die foto’s kunnen nemen van de binnenkant van je lichaam. Geweldig knap hoor! De dokter wil van mij vandaag mijn buik en longen fotograferen. We moeten nog eventjes wachten in de wachtzaal op onze beurt. De verpleegster komt ons halen als het onze beurt is. De kamers zijn een beetje donker. Dat hoort zo omdat ze de foto’s dan beter kunnen zien, net zoals bij een echte fotograaf! Eerst gaan ze een foto nemen van mijn buik. Mama kan overal bij zijn omdat ze een blauwe (of rode) loodzware schort draagt. Dat is nodig om de fotostralen bij haar niet binnen te laten. Als er iemand bij je blijft die je kent, dan hoef je niet bang te zijn. Dat vind jij toch ook? De verpleegster gaat achter een scherm zitten om de machine te bedienen. Grote kinderen die niet bang zijn en beloven stil te liggen, mogen alleen op de tafel blijven. Dan mag mama de loodzware schort aan de kapstok hangen en samen met de verpleegster achter het venster staan. Soms komt er licht uit de camera boven mij. Dat is nodig om de foto’s te nemen van mijn buik. Telkens weer hoor ik boven en onder mij lawaai en geschuif en gepiep! Even stil liggen en het fototoestel erboven doet zijn werk. Soms zijn er meerdere foto’s nodig en moet ik anders gaan liggen. Maar eerst moet ik nu een beetje drinken. Het ziet eruit als melk, maar het smaakt echt niet lekker… bah! Ik hoop dat jij dit niet moet doen. Ik probeer het zo snel mogelijk uit te drinken, zodat het snel voorbij is. Dit drankje reist nu via mijn mond, langs mijn slokdarm, naar mijn maag en komt vervolgens in mijn darmen. De verpleegster maakt af en toe een foto en kan de reis van het drankje zo volgen op de computer. Het hele toestel kan ook langzaam kantelen met mij erop. Het lijkt wel de speeltuin. Ik probeer zo stil mogelijk te blijven liggen. De grote camera boven mij kan ook apart bewegen. Plots sta ik helemaal rechtop. De verpleegster vraagt om mij vast te houden aan de buisjes naast mij. Ze willen een foto nemen van mijn longen omdat ik zoveel hoest. Ik moet diep inademen en proberen zo lang mogelijk om niet uit te ademen. Best moeilijk, hoor! En dit is het resultaat! Jammer dat het zonder kleurtjes is en enkel in zwart, wit en grijs. Nu gaan ze foto’s nemen van de tanden van een mevrouw. Ze moet flink gaan staan en haar kin laten rusten op een metalen plankje. In haar mond steken ze een plastic stokje. Voor haar hoofd draait het fototoestel rond, zodat ze al haar tanden goed kunnen bekijken. Wel een beetje griezelig zo een foto van de tanden! Voor foto’s van je hoofd kan het soms gebeuren dat de verpleger aan mama toont hoe ze twee dikke kussens tegen je oren moet houden. Dit is niet omdat je niets mag horen, maar omdat je hoofd niets mag bewegen voor de foto.

Scintigrafie

Vandaag gaan ze mijn nieren onderzoeken om te bekijken hoe ik pipi maak. Daarvoor moet ik naar een andere afdeling. Daar doen ze met hetzelfde toestel als voor mijn nieren ook uitgebreide onderzoeken van de botten in het lichaam. In de wachtkamer zie ik een televisie, knuffels en boekjes maar ik kies voor een puzzel. Dat doe ik graag en als mama mij wat meehelpt, kan ik dat vliegensvlug. Het is mijn beurt. Mijn puzzel is wel nog niet af, maar de verpleger kan niet wachten. Ik moet op een hoge en smalle tafel gaan liggen. Omdat ik mooi stil zou liggen en niet van het bed zou vallen, maken ze mijn beentjes en buik vast met bandjes. Soms maakt de verpleger ook je armpjes en hoofd vast. Dit voelt best raar. Ik lijk een beetje op een mummie. Een verpleger geeft mij een spuitje met een speciale vloeistof

Het is niet moeilijk om een tijdje stil te liggen als je mama een nieuw verhaaltje voorleest, terwijl het toestel zijn werk doet. Bij elke mooie tekening draait mama het boek even naar me toe. Bij het onderzoek moet er soms boven je neus een groot fototoestel hangen. Gelukkig is mijn neus niet zo lang als die van Pinokkio! Enkele uren later lig ik hier terug. Het is mijn lievelingsliedje op de radio. Na een nachtje slapen moet ik hier nog een laatste keer komen. Wedden dat jij daar ook knuffels leert kennen?

Stethoscoop

Met een stethoscoop luistert de dokter of verpleegster naar je hart, longen en buik. Zo hoort zij of je hart goed klopt, of je goed ademt en of je darmen het eten en drinken goed verteren.

Stoelgang- of urinestaal

Een stoelgangstaal of urinestaal is een klein beetje stoelgang (= kaka) of urine (= plas) die ze verzamelen in een potje om te onderzoeken in het labo. Daar kunnen ze zien wat je ziek maakt.

Zweettest

De dokter wil het zweet van Victor onderzoeken. Omdat zweet uit je lichaam komt, kan de dokter daaraan soms zien wat er binnen in je lichaam mis is. Eerst maakt de meneer de arm van Victor proper met water. Brrr, dat voel een beetje fris. Dan doet hij 2 armbandjes bij Victor om. Nu worden een rode en een zwarte knop op de armband vastgemaakt. Die knoppen zijn verbonden via draadjes met een soort dikke tablet. Na een paar minuutjes piept het toestel en doet de meneer de dunne rode knop weg en plaatst een dikke rode knop. Nog een paar minuutjes wachten en alles wordt weg gehaald. Dat gaat lekker snel en Victor voelt er helemaal niets van!